praza-caldeirada:

Tellas

Esta fin de semana convidáronnos a unha xantar castellano e tocounos levar a sobremesa. Non son moito de cociñalas, principalmente porque o mellor xeito de non caer nunha tentación é evitala. Aínda así hai 3 ou catro cousiñas que fago con máis ou menos xeito (ou iso din os que as proban), e as tellas son unha delas.

A receita foime entregada polo mesmo Enrique Castillo ante as miñas louvanzas por un inesquecible xeado de mandarina coa súa tella.  Por desgracia, o manuscrito está perdido entre os feixes de receitas que se amorean pola casa adiante. Para a miña fortuna, publicouna no seu blog e xa ten unha entrada no meu evernote de onde nunca máis desaparecerá.

Ingredientes

• 125 g de manteiga
• 125 g de fariña de améndoas 
• 125 g de zume de laranxa
• 75 g de fariña triga.
• 250 g de azucre glas

Instruccións

Con boa ferramenta traballa calquera, e os ingredientes de calidade non afectan en menor medida. Eu fago o azucre glas e a fariña cunha thermomix, deste xeito acado unha fariña de améndoas cunha boa granulometría.

Tamizar a fariña triga e derreter a manteiga (serve o microondas). Preparar o zume de laranxa (ou mandarina se queres darlle outro sutil matiz).

Mesturamos todo nun bol ata ter unha pasta homoxénea. Introducir na neveira ata que compacte (eu fágoo o día anterior pero chega menos tempo). 

Cando as queiramos preparar, quentamos o forno a 180º e botamos unhas petadiñas da masa sobre papel vexetal, sulfurado ou unha prancha de silicona. Estendelas ou non xa queda da túa man. 

E non te separes do forno! Agora están feitas e un intre despois queimadas.

Apuntamentos

Esta pasta consérvase uns días polo que non tes que facer todas as tellas xuntas. De feito hoxe mesmo, vou preparar unhas poucas, aproveitando que imos utilizar o forno para preparar unha pescada nel.

Podes estendela toda nunha única prancha e logo, ir rompéndoa de xeito irregular que é moi fashion (ou era, haberá que preguntarlle aos de disquecool), ou ben deixa unhas petadiñas, que calor xa se van espallar. A da foto é feita dese xeito.

Na miña experiencia, as petadas pequenas son máis doadas de controlar, porque o complexo desta receita é a cocción e non a preparación. Os extremos tenden a queimarse e o centro a quedar cru, e é algo que se pode ver porque sucede en menos dun minuto.

Finalmente, se alguén quere darlles o efecto tella (para facer unha foto, porque senón penso que non paga a pena), hai que retiralas do forno, e cando se deixen tocar, pousalas sobre unha superficie cilíndrica (un vaso ou unha botella serven), e agardar a que collan consistencia.

Alguén se atreve? Que tal vos quedaron?